De krokussen staan volop in bloei. Voor het midden en zuiden van ons land is de vakantie voorbij. De leerkrachten uit het Noorden van ons land kunnen er deze week nog volop van genieten. Intussen kunnen we weer aan de slag met voorzaaien.
Gisteren sprak ik met een montessorileerkracht die vroeg of ik ideeën had voor het schooltuintje. Ze wilde iets dat snel resultaat geeft, zodat kinderen het hele proces kunnen zien. Siererwten, zei ik meteen. Die groeien razendsnel, kunnen in maart al de volle grond in, en vanaf mei kun je volop bloemen plukken. Het mooie: hoe meer je plukt, hoe meer bloemen je krijgt.
Maar het gaat natuurlijk om veel meer dan alleen bloemen kweken.
Maria Montessori geloofde dat kinderen diep verbonden moeten zijn met de natuur. Niet als onderwerp dat je bestudeert, maar als leefomgeving waar je onderdeel van bent. Tuinieren, voedsel verbouwen, dieren verzorgen, seizoenen observeren – dit waren geen activiteiten om de schooldag mee te vullen. Het was een essentieel onderdeel van educatie.
Ecologische bewustwording en natuurverbinding stonden centraal in haar werk. En toch is dit bijna verdwenen uit moderne montessorischolen. We hebben plantenhoekjes, misschien een paar bloembakken. Maar die diepe verbinding met de seizoenen, met de aarde, met de cyclus van zaaien en oogsten – is dat er nog?
We hebben dit nodig. Voor de toekomst van onze kinderen en onze planeet.
Als je nu siererwten voorzaait met je groep, maken kinderen de komende maanden het complete proces mee. Ze zien hoe een zaad ontkiemt, hoe plantjes groeien, hoe ze zelf een rol spelen in dat groeien door water te geven en te verzorgen. Ze leren dat plukken niet altijd betekent dat het op is, maar juist zorgt voor meer bloei.
Dat is zelfstandigheid. Dat is samenwerking met de natuur. Dat is levenslang leren door te doen.
Heb jij een schooltuintje? Wat zaai jij met de kinderen dit voorjaar?