Waterzuiveringstabletten en andere noodplannen
Ik zat afgelopen week op de bank het nieuws te kijken. President Trump wilde Groenland hebben. Stampvoetend. Eisend. “Of ze nou willen of niet.”
En wat deed ik? Ik zag in mijn hoofd direct de bommen op de Europoort vallen. In mijn achtertuin dus, want ik woon in Rotterdam. Ik zag Poetin al gillen dat hij Nederland wilde hebben, want onze havens zijn groot en strategisch. Ik voelde de paniek omhoogkomen.
Dus wat deed ik? Ik checkte mijn voorraadkast. Ik las nóg een keer dat boekje van de overheid over hoe we ons moeten voorbereiden op rampen en toen bestelde ik eindelijk die waterzuiveringstabletten én een nieuwe EHBO-doos én een paniekfluitje.
Ja. Een paniekfluitje… Vanochtend kwam het pakketje binnen…
En toen drong het tot me door
Hier zit ik dus. Een volwassen vrouw van ruim boven de vijftig. Montessoritrainer die elke dag leerkrachten vertelt hoe ze kinderen kunnen helpen hun emoties te reguleren. En ik was aan het voorbereiden op de Derde Wereldoorlog omdat Trump in Davos stond te stampvoeten.
En weet je wat het gekke is? De hele week hoorde ik op het nieuws dezelfde vergelijking: “Trump gedraagt zich als een kleuter.” “Hij stampt met zijn voetjes.” “Dit is kleutergedrag.”
En elke keer dacht ik: nee. Stop. Ik heb in meer dan dertig jaar met kinderen werken nog nooit een kleuter gezien die dreigde met militair ingrijpen als hij zijn zin niet kreeg. Kinderen die vechten om een puzzel? Jazeker. Kinderen die boos zijn omdat ze moeten wachten? Absoluut. Maar kinderen die hele landen willen annexeren? NEE.
Laten we kinderen hier alsjeblieft buiten houden.
Modelling werkt beide kanten op
Ik besteed mijn werkdagen aan het trainen van montessorileerkrachten in het creëren van voorbereide omgevingen. Omgevingen waarin kinderen leren om hun emoties te reguleren, hun impulsen te beheersen, flexibel te denken. Waar we executive functions ontwikkelen door modelling, door het goede voorbeeld te geven.
En tegelijkertijd zat ik zelf in volle catastrofe-modus een noodpakket samen te stellen.
Maria Montessori schreef: “Het kind neemt niet alleen kennis op, het neemt ook levenspatronen over.” Als ik van leerkrachten vraag om rustig te blijven tijdens chaos in de klas, mag ik daar zelf ook naar streven als er chaos is op het wereldtoneel.
We zijn allemaal mensen
Mijn angst is niet raar. Hij is menselijk. Europa voelt ineens klein en kwetsbaar. De NAVO, dat veilige net waar we altijd op konden vertrouwen, voelt wankel.
Maar mijn waterzuiveringstabletten gaan de geopolitieke situatie niet oplossen. Mijn paniekfluitje maakt de wereld niet veiliger.
Executive functions staan onder druk wanneer we angstig zijn, dan wordt ons vermogen tot flexibel denken kleiner. Onze impulscontrole neemt af. We grijpen naar wat ons gevoel van controle geeft, ook al is het irrationeel.
Voor kinderen in de klas betekent dat: we geven ze tools om met angst om te gaan. Een rustig plekje. Structuur. Voorspelbaarheid waar het kan.
Voor mezelf betekent het: ik mag ook even pauzeren. Ik mag het nieuws uitzetten. Ik mag accepteren dat sommige dingen buiten mijn invloedssfeer liggen.
Ik kan de president van Amerika niet stoppen. Maar ik kan wél elke dag kiezen om bij te dragen aan een wereld waarin kinderen leren om met onzekerheid om te gaan, om veerkrachtig te zijn, om samen te werken in plaats van te vechten.
En als dat betekent dat ik toch die waterzuiveringstabletten bestel voor mijn gemoedsrust? Prima. Maar ik ga er niet mee in bed slapen.
Herken je dit? Die neiging tot catastroferen wanneer de wereld eng voelt? Wat helpt jou om te relativeren?
