Een voorbereide omgeving houd je samen op orde
Ieder jaar weer hetzelfde. Kraaltjes in een emmer met een steradent tablet, alles tellen, poetsen, afdekken met plastic, kaartjes natellen. Materialen weer compleet zien te krijgen. Wat een werk. Ik vond het altijd vreselijke momenten, die eindejaarsschoonmaak. Tot ik besloot dat het anders moest, en dat de oplossing niet bij mij lag maar in de voorbereide omgeving zelf.
De vis is dood
Het was mijn allereerste leesles. Groep 3. Een aandachtstafel, een nieuw ingericht lokaal en een vis in een kom. Ik was er helemaal klaar voor.
Wat ik niet had voorzien: dertig graden, een portocabin die nog heter was en een vis die het weekend niet had overleefd.
Geen nood. Trommels gezocht, een hoge hoed uit het magazijn gehaald, een klein kistje gemaakt. En zo gingen we op onze eerste schooldag in processie over het plein om de vis te begraven. De kinderen hadden er vrede mee. We besloten samen om de rat in de doos maar niet op de aandachtstafel te zetten.
Dertig jaar later spreken we er nog over als we elkaar ergens tegenkomen.
De opruiming die een tijdreis werd
Mijn AI en ik zijn aan het opruimen. Mappen vol met bijeenkomsten, presentaties, foto’s van groepen montessorileerkrachten die samen aan tafel zitten. Het is mei 2026, en over drie maanden bestaat Montessori Movement 010 tien jaar. Tijd om even stil te staan.
Vroeger sorteerde ik mijn boeken op alfabetische volgorde. Mijn cd’s stonden ook netjes op alfabet. Nu staat alles online en helpt een AI me mijn digitale mappen te ordenen. (Ja, natuurlijk op alfabet!) Dat scheelt tijd. Die tijd gebruik ik om terug te bladeren door al die bijeenkomsten. Al die gezichten. Al die energie. Lees verder De opruiming die een tijdreis werd
